گفتگوي اختصاصي آژانس ايران خبر با كاوه قاسمي كرمانشاهي مسئول روابط عمومي انجمن ژيار

--------------------------------------------------------------------------------

آژانس ايران خبر ۱۳۸۷/۴/۱۲

--------------------------------------------------------------------------------


كاوه كرمانشاهي اعضاي كمپين در كرمانشاه

--------------------------------------------------------------------------------

كاوه قاسمی كرمانشاهی لطفاً توضيح بدهيد كه به چه دليل فعاليت انجمن شما لغو شده است؟
در نامه‌ای كه از سوی سازمان ملی جوانان كرمانشاه مبنی بر توقيف فعاليت‌های انجمن ژيار به ما ابلاغ گرديد هيچ اشاره‌ای به دليل اتخاذ اين تصميم نشده و تنها به شماره و تاريخ نامه‌ای استناد گرديده كه گويا در آن مديركل امور اجتماعی سازمان ملی جوانان كشور دستور به انحلال انجمن ژيار داده‌اند. هر چند در نتيجه‌‌ی اصرار ما نهايتاً رونوشتی از آن نامه هم به ما داده شد اما مشاهده متن آن دستور نيز نتوانست ابهام ما را در دليل انحلال انجمن‌مان برطرف سازد چون در متن آن نامه در دليل انحلال انجمن تنها به اين عبارت كلی و مبهم اشاره شده بود كه انجمن ژيار برخلاف تعهد تشكل‌های تحت پوشش اين سازمان اقدام به "برقراری ارتياطات سياسی" نموده كه البته مورد انجام آن هنور برای ما نامشخص است و در نامه‌ای هم كه خطاب به رئيس سازمان ملی جوانان كرمانشاه نوشتيم درخواست كرده‌ايم كه به صورت مستند و مكتوب تنها به يك مورد از ارتباطات سياسی ما اشاره كنند كه متأسفانه مسئولان سازمان كرمانشاه با تأكيد بر اين‌كه نقشی در اتخاذ تصميم بر انحلال ژيار نداشته‌اند و با استناد به دستور مديركل امور اجتماعی سازمان در تهران كه گويا بر مبنای دريافت گزارش‌هايی از نهادهای امنيتی كرمانشاه صادر شده از پاسخ‌گويی مستقيم به ما طفره می‌روند و حتی در آخرين اخطارشان به ما تهديد به كشاندن پای نيروی انتظامی به اين قضيه و پلمپ دفتر انجمن در صورت تحويل ندادن اعتبارنامه و مهر ژيار كرده‌اند!

كمی از فعاليت‌های انجمن ژيار در رابطه با حمايت از فعاليت‌های زنان بگوئيد.
از همان آغاز تأسيس انجمن ژيار با حضور چهار خانم در تركيب نه نفره هيأت موسس انجمن و نيز شركت فعال دختران دانشجو در نخستين مجمع عمومی ژيار و پس از آن حضور فعال‌شان در شورای مركزی و نقش مديريتی‌شان ‌در برگزاری بسياری از برنامه‌های انجمن لزوم توجه خاص به مسئله‌ی زنان با توجه به تبعيض‌های قانونی و عرفی كه در عرصه‌ی جامعه بر آنان روا می‌گردد همواره از سوی اعضای انجمن احساس می‌گشت و ابتداً با انتشار مطالبی در اين رابطه در نشريه داخلی انجمن و تشكيل كارگروه‌های تخصصی و برگزاری مراسم‌هايی به مناسبت‌های روز جهانی زن و روز جهانی خشونت عليه زنان و در كنار آن برگزاری جلسات ويژه بحث و گفت‌و‌گو پيرامون موضوعات مختلف در رابطه با نقد و بررسی نقش قانون و فرهنگ در برخورد با زنان در وهله‌ی اول سعی در بالا بردن آگاهی اعضاء و در مرحله‌ی بعد ترويج گفتمان برابری خواهی زنان در جامعه بود كه طی يك سال و نيم گذشته كمپين "يك ميليون امضاء برای تغيير قوانين تبعيض‌آميز" بهترين فضا و امكان را برای فعاليت ما در اين زمينه به وجود آورد. ما در همان ماه‌های نخست اعلان عمومی كمپين يك ميليون امضاء با دعوت از چهار تن از فعالان حقوق زنان اقدام به برگزاری كارگاه آموزشی كمپين در دفتر انجمن نموديم و پس از آن از تمام توان خود در راستای پيشبرد اهداف اين كمپين كه آگاه‌سازی شهروندان بود بهره گرفتيم. هر چند پس از چند ماه به واسطه‌ی فشارهای امنيتی بر مسئولان و تعدادی از اعضای كارمند انجمن كه بعضاً در كمپين نيز فعاليت می‌كردند مجبور به جداسازی فعاليت‌های كمپين از امور مربوط به انجمن شديم.

آيا انجمن شما در اين مدت با محدوديت‌های قومی نيز مواجه بوده؟
محدوديت‌هايی كه برای فعالان وابسته به اقليت‌های ملی در ايران وجود دارد مانند ستمی كه بر اين مليت‌ها روا می‌گردد مضاعف است. به ويژه آن‌كه بخواهی در شهری مثل كرمانشاه كه 70 ـ 80 سال است تحت آسميلاسيون فرهنگی قرار دارد و طی همه‌ی اين سال‌ها حكومت‌های پيش و پس از انقلاب سعی در زدودن هويت كُردی اين بزرگ‌ترين شهر كردستان داشته‌اند بر كُرد بودن خود نه از ديدگاهی ناسيوناليستی كه از جنبه‌ی هويتی تأكيد داشته باشی. اين‌جاست كه حتی نام كُردی انجمن (ژيار) هم برای‌مان مشكل‌ساز می‌شود چه برسد به فعاليت‌هايی كه در اين زمينه داشته‌ايم. مرتب بايد از فعاليت‌هايی خود رفع ابهام كنيم زيرا هنوز در ذهن‌شان ديد مثبتی نسبت به فعالان كُرد وجود ندارد. در چنين شرايطی است كه جمع‌‌آوری بيش از 2000 امضاء از ميان دانشجويان كرمانشاهی برای درخواست از صدا و سيمای كرمانشاه برای اختصاص حداقل نيمی از برنامه‌های شبكه‌‌ی استانی كردنشين به زبان كُردی و ارئه‌‌ی آن به قائم‌مقام "غيربومی" مديركل "غيربومی" صدا و سيمای كرمانشاه طی جلسه‌ای كه با ايشان داشتيم بی‌ارزش خوانده می‌شود و پخش همين يكی دو ساعت برنامه در طول روز نيز كافی و نشانه‌ی حسن نيت مسئولين به كُردها دانسته می‌شود! يا اين‌كه سال گذشته كه می‌خواهيم به مناسب روز جهانی زبان مادری همايشی را برگزار كنيم استانداری كرمانشاه امنيت استان را بهانه می‌كند! و مانع از برگزاری اين همايش می‌شود و امسال نيز كه پنجمين مجمع عمومی انجمن ژيار برگزاری برنامه‌ای ويژه را به مناسبت سال زبان مادری كه از سوی يونسكو نام‌گذاری شده در اولويت برنامه‌های انجمن در سال جديد قرار داد هنوز ماهی از برگزاری اين مجمع و گرفتن اين تصميم نگذشته بود كه صدور حكم انحلال انجمن مانع از اجرايی شدن آن گرديد.

وضعيت كنونی جامعه مدنی در ايران را چگونه ارزيابی می‌كنيد؟
جامعه مدنی متشكل از نهادهای غيردولتی است كه دارای يك‌ سری ويژگی‌های خاص مانند استقلال از دولت، دواطلبانه بودن فعاليت در آن‌ها و دوری گزيدن از خشونت و توسل به روش‌های مدنی در ابراز مخالفت با سياست‌های دولت و انتقاد از عملكرد يا مواضع حاكميت و ... هستند كه اساس شكل‌گيری آن‌ها نيز بر اصل مهم استوار است كه حاكمان خطا پذيرند و امكان اشتباه در امور محوله به آنان از سوی مردم وجود دارد. بنا بر اين مردم حق دارند كه عملكرد حاكميت را پيوسته مورد بررسی و نقد قرار دهند و نهادها و سازمان‌های مدنی مستقل از دولت نيز در اين ميان نقش واسطه ميان دولت و مردم را ايفا می‌كنند. اين را هم در نظر داشته باشيم كه اختلاف نظر و تعارض ميان نهادهای مدنی برخواسته از بطن جامعه با دولت امروزه در تمامی كشورها حتی كشورهايی با ساختار دمكراتيك نيز وجود دارد. اما خُب روش برخورد با فعالان و نهادهای جامعه مدنی در همه‌‌‌ی كشورها يكسان نيست در برخی كشورها با اعتقاد به نقش مثبت و سازنده نهادهای مدنی دولت زمينه‌ی فعاليت بيشتر و گسترده‌تر آن‌ها را فراهم می‌سازد و از آنان حمايت می‌كند و در برخی ديگر از كشورها متأسفانه حاكمان با عدم اعتقاد به وجود نهادهای مستقل از دولت و عدم اعتماد به فعالان مدنی منتقد چنان شرايط دشواری را برای فعاليت‌شان به وجود می‌‌آورد كه بسياری از آنان در برابر فشارهای وارده مغلوب می‌‌گردند و به انفعال كشيده می‌شوند و آنانی نيز كه در برابر اعمال اين فشارها می‌ايستند و در چنين شرايط دشواری به فعاليت می‌پردازند نهايتاً با برخوردهای حذفی در شكل انحلال نهادهای مدنی و دستگيری فعالان مدنی مواجه می‌گردند كه اين‌گونه برخوردها در كشور ما وجود دارد و متأسفانه طی چند سال اخير نيز بسيار رواج يافته است.

راه‌كارهای شما برای از بين بردن مشكلات و معضلات جامعه مدنی چيست؟
ببينيد در رسيدن به جامعه مدنی و تقويت نهادهای مدنی نياز به ارائه‌ی راه‌كار كلی از سوی يك شخص نيست مگر در موارد خاص و برای رسيدن به هدفی مشخص. جامعه مدنی تعريف مشخص و نهادهای مدنی وظيفه‌ی معينی دارند كه در بالا اشاره مختصری به آن‌ها شد و من معتقدم حتی دولت‌ها هم نمی‌توانند با تصويب قوانين خاص و اعمال قدرت به تعريف دلخواه خود از جامعه مدنی بپردازند و نهادهای مدنی را در انجام وظايف خود دچار محدوديت كنند. حال اگر شهروندان مسئول هر يك به واسطه‌ی علاقه، تخصص، شغل و خواسته‌های‌ كه دارند با حضور فعال در جامعه و متشكل ساختن خود در قالب نهادهای غيردولتی از قبل سازمان‌ها، انجمن‌ها، كانون‌ها، سنديكاها، اتحاديه‌ها، باشگاه‌ها و ... به شكلی مدنی به بيان انتقاد و درخواست اصلاح يا تغيير امور بپردازند می توانند به تقويت جامعه مدنی و استحكام نهادهای مدنی كمك كنند و حاكمان نيز بايد دريابد كه كشاندن گاه به گاه مردم به پای صندوق‌های رأی تنها معيار برای تشخيص مشروعيت حكومت و ميزان پايبندی آن به دمكراسی نيست بلكه قدرتمندی جامعه مدنی و شيوه برخورد با فعالان مدنی و منتقد دولت است كه مشخص كننده ميزان التزام دولت‌مداران به معيارهای حكومت دمكراسی است.

خوشحال می‌شويم كه در پايان كمی از تجربيات انجمن ژيار را در رابطه با ديگر فعاليت‌هايی كه داشته‌ايد در اختيار خوانندگان ما قرار بدهيد؟
اجازه دهيد با توجه به بيان بخشی از فعاليت‌های ژيار در رابطه با زنان و اقوام در پاسخ به اين پرسش‌تان به بخشی ديگر از فعاليت‌های انجمن ژيار در زمينه‌ی امور خيريه اشاره كنم كه از سال دوم فعاليت انجمن با تشكيل شاخه‌ی نيكوكاری شروع به انجام آن‌ها در قالب برگزاری مراسم‌های مختلف و بازديدهای مكرر از مراكز بهزيستی نموديم. برگزاری جشن روز جهانی كودك با دعوت از كودكان بی‌سرپرست تحت پوشش سازمان بهزيستی، برگزاری جشنی برای مددجويان معلول يك موسسه توانبخشی در كرمانشاه، چندين بازديد از مراكز سالمندان به مناسبت روز مادر و پدر و نيز عيادت از بيماران در حال بهبود در مراكز ترك اعتياد و موارد ديگر همه از برنامه‌های شاخه‌‌ی نيكوكاری انجمن بود كه هزينه‌ی برگزاری آن‌ها از قبيل انجام پذيرايی و تهيه كادو و ... نيز تماماً از سوی خانواده‌های اعضای انجمن تأمين می‌گشت و بسيار هم مورد استقبال مسئولين مراكز نامبرده قرار می‌گرفت هر چند در آخرين مورد تابستان سال گذشته كه قصد داشتيم به مناسبت هفته‌ی بهزيستی و در ايام ميانی دو روز بزرگداشت مقام مادر و پدر اقدام به برگزاری جشنی برای سالمندان مرد و زن در يكی از مراكز بهزيستی كرمانشاه كنيم و با وجود اين‌كه تمام هماهنگی‌های لازم را هم پيش از زمان برگزاری جشن با مسئولين مربوطه در اداره بهزيستی انجام داده بوديم در موعد مقرر كه اعضای انجمن با اسباب پذيرايی و گروه موسيقی قصد ورود به مجتمع سالمندان را داشتند با ممانعت نگهبانان مواجه گشتند كه البته نگهبانان نيز دستور حراست اداره كل بهزيستی كرمانشاه را اجرا می‌كردند كه بدون هيچ دليلی برنامه‌ی از پيش هماهنگ شده ما را لغو كرده و دستور به جلوگيری از ورود اعضای ژيار به مجتمع سالمندان داده بودند كه ما در اعتراض به اين برخورد غيراخلاقی نامه‌ای برای مديركل بهزيستی كرمانشاه فرستاديم و خواستيم ايشان پاسخ دهند كه به چه دليل "حراست اداره‌ دولتی كه ادعای مهرورزی دارد ما را از مهر ورزيدن به عده‌ای سالمند منع كرد؟!" كه البته آقای مديركل ما را قابل به پاسخ‌گويی ندانستند ولی بعدها در نتيجه‌ی مراجعه‌ر مكرر ما برای دريافت پاسخ مسئول حراست به من گفت "ماهيت انجمن شما و هدف‌تان از برگزاری اين مراسم برای ما مشخص نبوده"!!! و حتی نامه‌‌ی اعتراضی ما را بيانيه‌ای سياسی توصيف كرد كه هدف‌مان از نوشتن آن تشويش اذهان عمومی بوده!!! (لينك نامه‌ی مذكور http://mag.gooya.eu/society/archives/061666.php ) و اين در حالی بود كه ما تا پيش از اين اتفاق چندين برنامه‌ی مشترك را با مراكز تحت نظر سازمان بهزيستی برگزار كرده بوديم و هيچ مورد خاصی هم پيش نيامده بود اما نمی‌دانم به يكباره چه اتفاقی افتاد كه ذهنيت آقايان نسبت به ما دچار مشكل گرديد؟!

با تشكر از وقتی كه در اختيار ما گذاشتيد
سپاس فراوان از شما به خاطر انعكاس اخبار مربوط به انحلال انجمن ژيار در اين مدت و انجام اين گفت‌و‌گ